Archief

GROEPSTENTOONSTELLING

AanZet! 2006/2007

Roger van Hout • Bart Jansen • Filip Jonker • Marleen Kappe • Nel Kamphuis • Renée Keuken

Op zaterdag 11 november 2006 opent in de Kunstvereniging Diepenheim de eerste fase van AanZet! Kunstprijs voor startend talent in Overijssel en Gelderland 2006/2007. Zes jonge kunstenaars afkomstig van de ArtEZ academies in Overijssel en Gelderland tonen hier hun afstudeerwerk.

AanZet! is bestemd voor de beeldend kunstenaar die in het jaar voorafgaand aan de uitreiking van de prijs is afgestudeerd aan de AKI ArtEZ academie voor beeldende kunst en vormgeving te Enschede, de CABK ArtEZ academie voor beeldende kunsten Zwolle of de ArtEZ academie voor beeldende kunsten Arnhem. Sinds 2005 wordt AanZet! uitgevoerd door het samenwerkingsverband A1, zijnde Kunstvereniging Diepenheim, Kunstenlab te Deventer en Kunstcentrum Hengelo. Dit jaar sluit voor het eerst ook Centrum Beeldende Kunst Gelderland in Arnhem zich bij AanZet! aan.

De deelnemers aan AanZet! 2006/2007 zijn: Roger van Hout, Filip Jonker, Marleen Kappe (Enschede), Bart Jansen, Nel Kamphuis en Renée Keuken (Arnhem). Dit jaar werd door de jury geen van de afgestudeerden van de academie in Zwolle geselecteerd.

AanZet! Kunstprijs voor startend talent in Overijssel en Gelderland bestaat uit drie fasen:

Aanmoediging
Eind van dit jaar bezocht een onafhankelijke jury de eindexamenexposities van de vrije afdelingen op de drie ArtEZ academies voor beeldende kunsten in Overijssel en Gelderland. De jury bestaat uit voorzitter Hanne Hagenaars (hoofdredacteur van het jongerentijdschrift voor kunst en cultuur Mr. Motley), Paul Kooiker (fotograaf en beeldend kunstenaar) en Gijs Assmann (beeldend kunstenaar). Zij selecteerden de zes jonge kunstenaars die nu exposeren in Kunstvereniging Diepenheim.

Uitdaging
De jury selecteert uit hun midden vier kunstenaars die zij het meest veelbelovend acht. Zij worden door Kunstvereniging Diepenheim, Kunstenlab in Deventer, Kunstcentrum Hengelo en Centrum Beeldende Kunst Gelderland uitgenodigd voor een werkperiode van ca. drie maanden in een gastatelier. Met het werk dat in de gastateliers tot stand komt richten de genomineerden in elk van de locaties een solotentoonstelling in.

Bekroning
De jury maakt op basis van het nieuwe werk dat hier getoond wordt opnieuw een keuze. De jonge kunstenaar met het werk dat het meest veelbelovend wordt geacht ontvangt uiteindelijk de prijs, een geldbedrag van 2500 euro. De anderen blijven echter niet met lege handen achter. Naar aanleiding van het nieuwe werk wat in de vier solotentoonstellingen wordt gepresenteerd, geeft het samenwerkingsverband A1 een publicatie uit.

Tevens wordt door Saxion Hogeschool Deventer één van de genomineerden uitgenodigd om in opdracht een werk voor de kunstcollectie van Saxion te vervaardigen.

Tine Zevenhuizen

Met de korte speelfilm ‘Containment‘ toont Bart Jansen het delirium van een verlopen persoon die vastzit in een glasbak. Pogingen om contact te maken met de buitenwereld mislukken jammerlijk. Hij houdt zich in leven met restjes pindakaas en heel veel drank. Naarmate de glasbak zich vult neemt zijn waanzin toe. Uit een jeukende plek in zijn nek ontwikkelt zich een larf. Eenmaal los van de man begint de larf in geaffecteerd Engels tegen hem te praten. Zijn onmacht wordt hem door het beest danig ingewreven. Hallucinaties over de larf mengen zich met erotische dromen over een vrouw in een rode jurk. Het slot van de film is even gruwelijk als voorspelbaar.

Nel Kamphuis vervaardigde onder meer een serie beelden van straaljagers die zij op verschillende manieren uitvoerde. Zo is het werk met de titel Dear Hunter overdekt met een hertenvel. In een andere uitvoering heeft de straaljager met de titel Vlucht een ‘huid’ die doet denken aan een beschimmelde pizza. Ook in fotomontages keert het beeld van de straaljager steeds weer terug. De keuze voor de straaljager als terugkerend motief in haar werk was voor Nel Kamphuis een heel persoonlijke. Associaties met de situatie in de wereld na 9/11 trekken het werk in een breder perspectief.

Renée Keuken toonde op haar eindexamen diverse projecties. Stuk voor stuk zijn het geconcentreerde beelden van natuurlijk of door de mens veroorzaakte bewegingen. Zoals vallende regendruppels, brekend ijs in het kielzog van een schip, ijskoude golven op het strand, de schaduw op een dennenbos van een omhooggaande skilift en stromend water in een vijver. Opvallende afwezige in het werk van Renée Keuken is echter de mens zelf. Verder is het werk wat het is, zonder bijgedachten, zonder symboliek, maar met intense aandacht voor de grootsheid van het alledaagse. Een kleine projectie van een telefooncel lijkt hierbij een vreemde eend in de bijt, maar net als het andere werk van Renée Keuken is het met dezelfde verstilde aandacht gefilmd.

Roger van Hout exposeerde onder meer vier kleine monitoren op sokkels. Op elk scherm is de kunstenaar te zien die op een bijna manische wijze aanschopt tegen een van de vele monumenten die er her en der worden opgericht. Pim Fortuyn, André Hazes en vele anonieme verkeersdoden. Het recht op ‘fifteen minutes of fame’, zoals bedacht door Andy Warhol, lijkt in deze tijd te zijn vervangen door het recht op een eigen monument of op zijn minst een plaquette. Op ironische wijze schopt Roger van Hout aan tegen deze ‘cultus van monumenten’.

Filip Jonker liet onder meer het project ‘Robar’ zien, een omgebouwde voormalige spionagetruck die in de DDR-tijd in gebruik was door de Stasi. Waar ooit een complete donkere kamer en afluisterapparatuur zaten, verbouwde Jonker het interieur van de truck met oog voor detail tot een geheel uitklapbare bruine kroeg, waar hij zijn gasten fêteert op een drankje. Een groter contrast is nauwelijks denkbaar. Het geslotene van een spionagetruck, die ooit in het geheim werd ingezet door regime dat elke (Westerse) decadentie buiten de deur wenste te houden werd getransformeerd tot een bar, per definitie open, gastvrij en toegankelijk voor iedereen.

Marleen Kappe bouwde een installatie van steigermateriaal met de titel ‘Four tell secrets never told’. Kraaien van zwart keramiek kijken dreigend vanuit het staketsel op de toeschouwer neer. Een groepje grauwe ganzen ligt dood op de grond. Hun oranje poten steken in de lucht. Verderop ligt een kamerplant, omgetrokken en vastgezet met scheerlijnen. Een unheimisch gevoel maakt zich van de beschouwer meester. Wat is hier gebeurd?