Archief

HANNA
NITSCH

Fleurs du mal

Op grote vellen papier tekent de Duitse kunstenaar Hanna Nitsch (Freiburg, 1974) indringende portretten van haar drie kinderen. Doorgaans kleeft aan het kinderportret een nogal negatief imago. Veelal gaat het om zoete, clichématige plaatjes die de kinderlijke onschuld benadrukken. Aan de tekeningen die Hanna Nitsch van haar kinderen maakt is echter niets clichématigs te bekennen.

Hanna Nitsch biedt haar kinderen een actieve rol in het ontstaansproces van de portretten. Ze komen tot stand tijdens hun spel in de huiselijke omgeving. Zij verkleden zich, doen maskers en schmink op en gaan op in hun rollenspel zoals kinderen dat nu eenmaal doen. Nitsch schetst en maakt tientallen foto’s die de basis vormen voor de portretten. Ook tijdens het tekenen houden de kinderen invloed op het werk. Ze kunnen aangeven als hun iets niet bevalt, of als de kleur hen niet aanspreekt.

De monumentale tekeningen bewegen zich op de grens van realisme en overdrijving. De kinderen kijken de beschouwer indringend aan. Hun blik is

uitdagend, verleidelijk, agressief soms. Dit alles in schril contrast met de verleidelijke kleuren en de schattige attributen: een konijntjesmasker, bloemenslingers, linten en knuffelbeesten.

In het essay dat in de publicatie bij deze tentoonstelling verschijnt, schreef Arno Kramer, curator van Drawing Centre Diepenheim het volgende:

Er vindt een hevige confrontatie plaats tussen de tekening en de beschouwer. De portretten van Hanna Nitsch laten krassen achter op je ziel. Ze beklijven en werken na. De reacties op haar werk variëren van hevige schrik tot enorme bewonderig voor dit magistrale werk. Tegelijkertijd roept het iets op van ongemakkelijkheid en afstand. Maar hoe dan ook, het zal voor altijd op je netvlies gebrand zijn.

Deze tentoonstelling en de bijbehorende publicatie kwamen tot stand in samenwerking met Galerie Robert Drees, Hannover en Kunstverein Augsburg in Duitsland. Na de presentatie in Diepenheim reist de tentoonstelling door naar Augsburg.

Credits

Fotografie
Rik Klein Gotink