Archief

FRANK
SCIARONE

IK ZIE BLOEMEN ROOD BLAUW

Binnen het werk van Frank Sciarone neemt de gesloten, ruimtelijke vorm een constante plaats in. Hierop worden ingrepen toegepast als het toevoegen van massa door uitsteeksels of juist het weghalen daarvan door uitstulpingen.
Sciarone’s vormonderzoek richt zich op het steeds verder ontwikkelen van op zichzelf vrij eenvoudige vormen. Het betreft hier niet zuiver formele ingrepen. Doel van de vormveranderingen is het toevoegen van betekenis aan de vorm. Mede door de onderlinge verschillen in maat vertoont het werk overeenkomsten met architectonische bouwmassa’s: reeksen kleine vormpjes, soms nauwelijks groter dan een luciferdoosje, lijken te fungeren als schaalmodellen voor objecten van groter formaat.

Sciarone’s aftasten van mogelijke betekenissen krijgt ook gestalte in het eenvoudige zinnetje IK ZIE BLOEMEN ROOD BLAUW, onder een tekening van een uit verschillende segmenten bestaand object, en tevens de titel van de tentoonstelling. De opbouw van het zinnetje correspondeert met de opbouw van het object. In twee opgaande stappen wordt het hoogtepunt – bloemen – bereikt, waarna als nadere omschrijving twee toevoegingen volgen –

rood, blauw. Hier is sprake van een formele en inhoudelijke analogie tussen werk en titel, tussen beeld en taal.

Voor zijn tentoonstelling in de Kunstvereniging Diepenheim hanteerde Frank Sciarone een sterk op het karakter van de ruimte geënt uitgangspunt. De nadrukkelijke architectuur van het gebouw van de Kunstvereniging stelt de relatie tussen kunstwerk en omgeving, tussen tentoonstelling en tentoonstellingsruimte, haast onontkoombaar aan de orde. Het gebouw wordt gekenmerkt door bewust gecreëerde, gedifferentieerde ruimtes voor ‘het tonen van kunst’.
In deze context beproeft Frank Sciarone verschillende concepten voor het tentoonstellen van –zijn eigen– kunstwerken, daarbij gebruik makend van door het gebouw zelf gegeven situaties zoals het aanwezige ‘podium’, maar ook van andere middelen voor het ‘tonen van dingen’, variërend van de klassieke vitrine tot een banale toonbank of een intens gekleurd tapijt, dat het kunstwerk als het ware losmaakt van zijn omgeving.

Ook hier is sprake van een onderzoek naar betekenissen, in dit geval opgeroepen door de wijze van presentatie.