Archief

MARC
RUYGROK

Solotentoonstelling

In de beelden, tekeningen en zeefdrukken van Marc Ruygrok nemen abstracte vormen en letters de positie in van nevenschikkende componenten.

De gebruikte vormen kunnen ontleend zijn aan de realiteit; objecten, gekozen op grond van de ‘natuurlijke’ helderheid van hun basisvorm en vervolgens zorgvuldig ontdaan van eventuele overbodige toevoegingen. Zo worden van een schaal de handvaten verwijderd, zodat een glooiende vorm of halve bol overblijft. Door het aanbrengen van een kleur worden de objecten verder van de realiteit vervreemd. Ondanks deze ontmantelingen blijven in het werk associaties aanwezig met voorwerpen en constructies uit de werkelijkheid: een schaal, een luit, een tafel, de wielen en oplegger van een vrachtwagen.

In het begin van de jaren tachtig vormen de letters, in zowel twee- als driedimensionale gestalte, woorden en begrippen als ANXIETY of SEC of TOWARDS. Neergezet in eenvoudige, heldere lettertypes vormen deze letterbeelden boodschappen ‘in staccato’, op zichzelf heldere, afgeronde begrippen en in hun verschijning niet ongelijk aan sommige reclamekreten, maar door de niet eenduidig te interpreteren inhoud van hun boodschap eerder verwarring of zelfs verontrusting oproepend.

Later worden de letters geïsoleerd van hun onderlinge samenhang binnen de context van woorden en begrippen. Ze verliezen soms zelfs, in samenstellingen met andere vormen, hun gebruikelijke functie van teken. Ze manifesteren zich simpelweg als aan de realiteit ontleende objecten, even gangbaar en alledaags als de eerder genoemde schaal. Beide zijn, gereduceerd tot (abstracte) vorm, ontdaan van hun functie.

In andere samenstellingen nemen abstracte vormen de gedaante aan van letters. In een reeks eenlettergrepige woorden, zoals NO, SO, ZO en OF wordt een bolvorm, al dan niet met een rond perforatie, gelezen als de letter O. Met een beperkt vocabulaire worden flarden van fictieve zinnen opgeroepen, die echter niet meer te reconstrueren zijn. Elk fragment, elke ZO of NO manifesteert zich als een zelfstandig element, balancerend tussen de leesbaarheid van de lettertekens en de abstractie van de vorm. Dat wil zeggen, nooit krijgt de mogelijke leesbaarheid de overhand over de werking van de verschillende elementen als geheel.

Leesbare en onleesbare componenten worden geformeerd tot samenstellingen met een heldere, architectonische opbouw.